Rozliczenie podatku VAT metodą kasową przysługuje tylko i wyłącznie podatnikom zaliczającym się do grupy tak zwanych małych podatników. Trzeba w tym celu złożyć zawiadomienie do urzędu skarbowego, a wybraną metodę stosować co najmniej 12 miesięcy.

Podatek VAT jest rozliczany tzw. metodą memoriałową. Oznacza to, że trzeba go płacić niezależnie od tego czy kontrahent zapłacił za dostarczone mu towary lub świadczone usługi. W trochę lepszej sytuacji są podatnicy, którzy rozliczają się tzw. metodą kasową. Nie każdy jednak może wybrać tę formę rozliczenia. Skorzystają z niej tylko tzw. mali podatnicy.

Mały podatnik pilnuje limitu sprzedaży

Status małego podatnika przysługuje tym przedsiębiorcom, u których sprzedaż, zawierająca wliczoną już kwotę podatku VAT, nie przekroczyła w poprzednim roku kwoty równowartości 1 200 000 euro. Górny limit sprzedaży za rok 2011 uprawniający do uznania za małego podatnika wynosi zatem 5 324 000 zł.

Warto również podkreślić, że w odniesieniu do osób prowadzących przedsiębiorstwa maklerskie, zarządzających funduszami inwestycyjnymi, agentów, zleceniobiorców lub innych osób świadczących usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu – status małego podatnika dotyczy tych, u których kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi nie przekroczyła równowartości 45 000 euro, czyli 200 000 zł.

Obowiązek zgłoszenia

Ze względu na to, że metoda kasowa stanowi fakultatywny sposób rozliczania podatku VAT, niezbędne jest zawiadomienie właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tego sposobu. Zawiadomienia dokonuje się w formie pisemnej najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego okres, w którym będzie stosowana kasowa metoda rozliczeń. Ponadto, podatnik powinien pamiętać o tym, że w momencie, gdy decyduje się na stosowanie metody kasowej, zobowiązany jest do wystawiania faktur VAT-MP.

Uproszczona forma obliczania podatku VAT

Metoda kasowa w odróżnieniu od powszechnie stosowanej metody memoriałowej stanowi uproszczoną farmę rozliczeń, polegającą na tym, że obowiązek podatkowy powstaje z dniem uregulowania całości lub części należności, nie później jednak niż 90. dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Oznacza to, że obowiązek odprowadzenia VAT-u zostaje odsunięty w czasie i jest liczony od momentu otrzymania od klienta zapłaty (z uwzględnieniem 90. dniowego okresu), podobnie jak prawo do odliczenia kwoty VAT od nabytych zakupów do czasu faktycznego uiszczenia za nie należności.

Źródło: ksiegowos.infor.pl

RADA

Materiały budowlane zakupione przez Pana do celów prowadzonej działalności gospodarczej, które zostaną przekazane na Pana cele osobiste, powinien Pan wystornować z kolumny 10 pkpir w dacie ich przekazania. Czynność ta podlega opodatkowaniu VAT. Należy ją udokumentować fakturą wewnętrzną.

UZASADNIENIE

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych (art. 22 updof). Treść tego przepisu wskazuje, że aby podatnik mógł dany wydatek zakwalifikować jako koszt podatkowy, powinien wykazać, że z całą pewnością wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Źródło: ksiegowosc.infor.pl

Pracownicy wykorzystujący służbowe auta do prywatnych celów mogą zapłacić dodatkowy podatek.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna” urzędnicy skarbowi sprawdzają wykorzystywanie samochodów służbowych przez pracowników do celów prywatnych. Otóż przychodzą do firmy tuż przed zakończeniem pracy i skrupulatnie liczą samochody na parkingu. Następnie proszą o listę tych, którzy nie odstawili aut na firmowy parking. Wzywają ich do urzędu, gdzie w ogniu pytań często przyznają się oni, że wykorzystują służbowe auto prywatnie w dowolnym zakresie.

Wtedy ukarani mogą być zarówno pracodawca jak i pracownik. Pracodawca – gdy nie odprowadził podatku od nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracownika, a takimi jest właśnie używanie auta służbowego prywatnie. Z kolei pracownikowi można wymierzyć dodatkowy podatek. Obliczany on jest od cen obowiązujących w danym mieście za wynajęcie podobnego samochodu na taki czas, do jakiego przyznał się w trakcie kontroli skarbowej naiwny pracownik.

W sumie może to być od 100 do 280 zł dodatkowego podatku. Jeżeli jednak samochód jest większy i bardziej wartościowy, koszty te mogą być znacznie wyższe(za wynajęcie niektórych pojazdów płaci się nawet 500 zł za dobę).

Źródło: ksiegowosc.infor.pl

Kontrola podatkowa to uciążliwa niespodzianka, która teoretycznie może przydarzyć się każdemu podatnikowi. Jej celem jest weryfikacja postawy kontrolowanego względem organu podatkowego, a w szczególności, czy wywiązywał się on z obowiązków wynikających z przepisów prawa. Szczegółowe regulacje określające zakres i obowiązki związane z faktem prowadzenia kontroli zostały przedstawione w Dziale VI Ordynacji Podatkowej.

Kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu

Analizując problem dotyczący kontroli podatkowej, warto skupić się na okolicznościach, jakie towarzyszą jej rozpoczęciu. Przede wszystkim należy pamiętać, że wszczęcie kontroli u podatnika, dokonywane jest z urzędu. Oznacza to, że czynności te nie zostaną podjęte na wniosek np. innego podatnika. Aczkolwiek pozyskane informacje taką drogą mogą spowodować, że zapadnie z urzędu decyzja o kontroli danej osoby.

O zamiarze wszczęcia kontroli podatnik jest zawiadamiany

Generalnie organy podatkowe zawiadamiają kontrolowanego o zamiarze przeprowadzenia u niego kontroli podatkowej. W tym celu, do podatnika wysyłane jest zawiadomienie. W myśl rozporządzenia Ministra Finansów, dokument ten powinien jasno wskazywać na zakres kontroli, czas i miejsce kontroli, a także zawierać dane dotyczące zarówno kontrolowanego, jak i organu, który postanowił przeprowadzić kontrolę.

Oczywiście jak od każdej reguły, i od tej istnieją wyjątki. Można tu wskazać np. sytuację, gdy kontrola ma charakter doraźny i dotyczący ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, użytkowania kasy rejestrującej lub sporządzania spisu z natury. Przed kontrolą nie uchroni nieodbieranie zawiadomienia. W przypadku, gdy doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne lub utrudnione można liczyć się z niezapowiedzianą wizytą z pracowników urzędu skarbowego lub innego uprawnionego organu, np. urzędu celnego. Po wszczęciu kontroli informuje się kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli.

W przypadku, gdy istnieją wyraźne przesłanki, dla których zawiadomienie o zamiarze rozpoczęcia kontroli mogłoby wpłynąć na osiągnięte przez to wyniki, kontrolę wszczyna się bez zapowiedzi. Przykładami takich sytuacji może być kontrola, która ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Wszczęcie kontroli między 7 a 30 dniem

Gdy przedsiębiorca otrzyma zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, musi liczyć się, z tym że kontrola rozpocznie się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Wyjątek stanowi tu sytuacja, w której kontrolowany wyraził zgodę na przyspieszenie terminu rozpoczęcia kontroli. Warto również podkreślić, że w przypadku, gdy zapowiedziana kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia.

Źródło: ksiegowosc.infor.pl

Z nowym rokiem weszły w życie przepisy drugiej już ustawy deregulacyjnej. Akt ten wchodzi w skład pakietu ustaw mających na celu redukcję obciążeń administracyjnych nakładanych na przedsiębiorców przez obowiązujące przepisy. Ustawa ta m.in. przynosi zmiany w zakresie podatku od nieruchomości, obowiązku publikowania sprawozdań finansowych, wprowadza też ułatwienia dla płatników składek.

Pierwsza ustawa o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców weszła już w życie. Większość przepisów drugiej ustawy, tj. o redukcji niektórych obowiązków dla obywateli i przedsiębiorców zaczeła obowiązywać z dniem 1 stycznia 2012 r. Jak czytamy w uzasadnieniu do omawianej ustawy nie tworzy ona nowych przepisów, a jedynie doprecyzowuje, zmienia bądź usuwa normy pozostawiające wątpliwości interpretacyjne i te, które stanowią barierę w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Ustawa z dnia 16.09.2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców została opublikowana w Dz. U. nr 232, pod poz. 1378.

Więcej czasu na zaległy urlop

W zakresie prawa pracy ustawa wydłuża termin wykorzystania przez pracownika tzw. „zaległego urlopu”. Obecnie, na podstawie art. 163 Kodeksu pracy, urlopu należy udzielić pracownikowi najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego. Ustawa wydłuża ten termin, dając pracownikowi czas na realizację niewykorzystanego urlopu do 30 września następnego roku. Obowiązująca aktualnie regulacja jest bowiem niekorzystna. Bardzo często prowadzi do powstawania zaległości urlopowych, z uwagi na stosunkowo krótki, trzymiesięczny termin na wykorzystanie przez pracowników zaległego urlopu. Przyjęta zmiana jest korzystna z punktu widzenia pracownika, ponieważ pozwoli na optymalne wykorzystanie urlopu za poprzedni rok i umożliwi mu zorganizowanie wypoczynku w okresie wiosennym i letnim.

Więcej na: gofin.pl

Nowelizacja wprowadziła alternatywny model tworzenia i rejestrowania spółki z o.o., który będzie obowiązywał obok dotychczasowej procedury. Umożliwiła ona zawarcie umowy spółki z o.o. przy wykorzystaniu wzorca umowy, udostępnianego w systemie teleinformatycznym. Warto przy tym zaznaczyć, że skorzystanie z elektronicznego wzorca umowy zastąpi w tym przypadku wymóg zawarcia umowy spółki z o.o. w formie aktu notarialnego, zatem notariusze nie będą w żaden sposób uczestniczyć w zawiązywaniu spółki z o.o. w tym trybie.

Zgodnie z nowelizacją, jeśli założyciele spółki z o.o. chcą skorzystać z uproszczonego i przyspieszonego procesu rejestracji spółki z o.o., to powinni zastosować ww. wzorzec umowy. Co ważne dla założycieli spółki z o.o. i przyszłych wspólników, ingerencja w treść wzorca umowy na etapie zakładania spółki za pośrednictwem systemu teleinformatycznego jest niedopuszczalna. Założyciele mogą wybrać tylko poszczególne warianty lub uzupełnienia postanowień umowy spółki z o.o., dopuszczone w ramach wzorca umowy. W przypadku jednak, gdyby uznali, że dany wzorzec nie spełnia ich oczekiwań, mogą zastosować tradycyjną metodę zawiązania i rejestracji spółki z o.o., czyli podpisanie umowy w formie aktu notarialnego i następnie złożenie do sądu rejestrowego wniosku o rejestrację zawiązanej spółki z o.o. Treść wzorca umowy spółki z o. o. udostępnianego w systemie teleinformatycznym została wskazana w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 299, poz. 1774).

Źródło: ksiegowosc.infor.pl

Dla pracujących Polaków właśnie dziś, 7 czerwca wypada dzień wolności podatkowej – oznajmia „Rzeczpospolita”.

To porównanie ma zobrazować stopień obciążeń podatkowych w poszczególnych krajach. Polska nie wypada wcale źle na tle innych państw UE. Oczywiście nie możemy się równać z Irlandią, która ów dzień wolności podatkowej obchodziła 10 maja. Ale już Niemców – 11 lipca, albo Węgrów – 29 lipca, prześcigamy wyraźnie.

Przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów przewidują ściśle określone zdarzenia gospodarcze, na udokumentowanie których podatnik może sporządzić dowód wewnętrzny.

Dowód ten, podobnie jak inne dowody będące podstawą zapisów w podatkowej księdze, powinien być sporządzony w języku polskim, a jego treść powinna być pełna i zrozumiała (dopuszczalne jest stosowanie skrótów ogólnie przyjętych). Ponadto podatnik wystawiając dowód wewnętrzny, ma obowiązek oznaczyć go numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Dowody te mogą dotyczyć zarówno przychodów, jak i kosztów (wydatków). Przy czym dokumentujące niektóre koszty (wydatki) dowody wewnętrzne powinny być zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków oraz powinny określać: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku).

Źródło: Gofin.pl